Czat codziennie 21:00 | Poczta | Lista dyskusyjna | Poezja | Galeria Medialna | SKLEPIK | PORTAL o HBV | ZIOŁOLECZNICTWO
hcv
wzw

:: Choroba   :: Diagnostyka   :: Leczenie   :: Kontakt   :: O Stowarzyszeniu   :: Strona główna  


Nieuchronny wirus


14.11.2003, Dziennik Polski, Kraków
ELŻBIETA BOREK


Dwa lata temu tylko jeden szpital - św. Łukasza w Tarnowie - otrzymał ocenę bardzo dobrą, co oznaczało, że spełniał wszystkie wymogi sanitarne i był bezpieczny dla pacjentów Maria H. została skierowana do Kliniki Chorób Zakaźnych Szpitala Uniwersyteckiego natychmiast po tym, jak otrzymała wyniki badania krwi. - Ma pani HCV - stwierdził lekarz, a ona w pierwszej chwili myślała, że zachorowała na AIDS. Nazwa HCV kojarzyła się jej wyłącznie z inną, znaną nazwą - HIV. Na oddziale zakaźnym spotkała cztery znajome panie, które poznała w trakcie wcześniejszego leczenia na oddziale ginekologii onkologicznej. Potem doszły kolejne znajome. W ten sposób Maria H. przekonała się, że jest ofiarą zakażenia szpitalnego - jedną z ponad dwudziestu. 17 października w tekście opublikowanym na łamach "Dziennika Polskiego" pt. "Podwójny dramat" poinformowaliśmy o tym, że 20 pacjentek ginekologii onkologicznej Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, leczonych operacyjnie w ciągu ostatnich trzech miesięcy, trafiło do Kliniki Chorób Zakaźnych z zakażeniem żółtaczką wszczepienną typu C.

W ten sposób również inne kobiety dowiedziały się, gdzie tkwi przyczyna ich choroby. Lucyna P., która została zakażona w piątym miesiącu ciąży podczas badania wziernikiem krwawiącego polipa, do czasu informacji prasowej sądziła, że jest jedyną ofiarą wzw C. 18-letnia Agnieszka kompletnie się załamała, gdy powiedziano jej, że poza nowotworem ma jeszcze żółtaczkę wszczepienną. Także inne kobiety były zrozpaczone - dowiedziały się od swoich lekarzy, że na żółtaczkę typu C nikt jeszcze nie znalazł dobrego lekarstwa. W ich szczególnej sytuacji, kobiet leczonych nowotworowo, to zakażenie zmniejszało radykalnie szanse na wyleczenie podstawowej choroby. Oddział ginekologii onkologicznej zamknięto na skutek interwencji zakażonych kobiet. - Nam już nic nie pomoże, ale nie można dopuścić do dalszego zakażania - mówiły podczas pierwszej rozmowy z dziennikarzem. - Personel oddziału zakaźnego twierdzi, że panie z wzw typu C, leczone wcześniej na onkologii ginekologicznej szpitala, trafiają tu już od kwietnia. To znaczy, że zakażenia nie były jednorazowe, że zdarzają się od dawna, a więc, że jest to jakiś ponury proces, któremu trzeba położyć kres.

Sanepid nic nie wiedział o sprawie zakażeń, chociaż wirusowe zapalenie wątroby ma rygor bezwzględnego nakazu rejestracji. - W ciągu pół roku otrzymaliśmy z oddziału zakaźnego trzy zgłoszenia, nie powiązane możliwym miejscem zakażenia - tłumaczył Adam Kosek, szef działu epidemiologii krakowskiego sanepidu. - Tymczasem powinniśmy byli otrzymać zgłoszenie każdego przypadku. Problem zakażeń szpitalnych pojawił się co najmniej na początku XIX wieku, a więc w momencie tworzenia się pierwszych oddziałów chirurgicznych. W Polsce oficjalnie zaistniał jednak znacznie później - w 1983 r., po pierwszej konferencji naukowej na temat zakażeń szpitalnych. Wówczas Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej wydało zarządzenie, wprowadzające powszechny obowiązek ich rejestracji i zwalczania. Zakażenia szpitalne mogą być dwojakiego rodzaju: endogenne lub egzogenne. Endogenne to takie, kiedy bakterie (czasem grzyby chorobotwórcze, rzadko wirusy) pochodzą z ustroju własnego pacjenta. - Niektórzy uważają, że są to zakażenia niezawinione. Nieprawda. Dobre statystyki pokazują, że i tych zakażeń można uniknąć - mówi prof. Piotr Heczko, kierownik Katedry Mikrobiologii Collegium Medicum UJ. - Częstość zakażeń jest ewidentnie związana z oddziałem. W jednych zdarzają się częściej, w innych rzadziej. Wiadomo, że jest to związane z techniką operacyjną, starannością i tempem operowania, dbałością o hemostazę. A więc zawsze decyduje czynnik ludzki. Inną grupę stanowią zakażenia egzogenne - kiedy zarazek jest przeniesiony z innego źródła. Tym źródłem może być inny chory lub ktoś z personelu. Zakażenia, których okres wylęgania jest krótki, wykrywa od razu personel szpitala. Ogromna trudność jest z zakażeniami nabytymi podczas leczenia, które ujawniają się dopiero jakiś czas po opuszczeniu szpitala przez pacjentów - po dłuższym okresie tzw. inkubacji.

Przykładem takiej infekcji są wirusowe zapalenia wątroby. Chociaż powszechnie wiadomo, że niemal 70 proc. zakażeń wzw typu B chorzy nabywają podczas leczenia szpitalnego, prawie zawsze przegrywali procesy o odszkodowanie, bowiem trudno im było udowodnić przed sądem, że zostali zakażeni akurat w tym konkretnym szpitalu. Na szczęście z wirusem typu B świat medyczny się uporał - przeciw tej żółtaczce istnieje szczepionka, dziś już powszechnie i ortodoksyjnie wymagana przed każdym zabiegiem chirurgicznym. - I to właśnie mogło stać się przyczyną nieszczęścia z wzw typu C - przypuszcza prof. Heczko. - Szczepionka przeciw wzw B uśpiła czujność lekarzy, którzy czuli się zabezpieczeni i zapomnieli, że natura nie cierpi próżni. W miejsce B weszło zakażenie C - groźne, bo ciągle świat medyczny nie umie z nim skutecznie walczyć. Przyczyny zakażeń bywają bardzo różne i trudne do sprecyzowania. - Gdybyśmy je znali, nie byłoby zakażeń - tłumaczy prof. Heczko. Podczas niedawnej międzynarodowej konferencji Polskiego Towarzystwa Zakażeń Szpitalnych w Krakowie mówiono m.in. o sprawie wydawałoby się tak podstawowej, jak higiena szpitalna. Dotyczy to nie tylko skutecznej sterylizacji i dezynfekcji narzędzi oraz sprzętów medycznych, ale również - o zgrozo - prawidłowego mycia rąk przez personel medyczny, sprzątania pomieszczeń, składowania brudnej pościeli.

Na świecie udowodniono, że zmniejszenie liczby zakażeń szpitalnych jest w interesie nie tylko pacjenta (co oczywiste), ale również szpitala, bo znacznie zmniejsza koszty leczenia. Zatem rejestracja, kontrola i zapobieganie zakażeniom szpitalnym ma wymiar ekonomiczny. Zarówno przypadki zakażeń endogennych, jak i egzogennych mogą zdarzyć się wszędzie - przecież nawet przy najlepszych chęciach i dobrej organizacji tam, gdzie pracują ludzie, może dojść do przenoszenia bakterii lub wirusów. Prawdziwy problem powstaje wtedy, kiedy lekarze udają, że nie ma sprawy i nic złego się nie dzieje, tak jak to zdarzyło się w Krakowie. Na terenie woj. małopolskiego pod nadzorem służb sanitarno-epidemiologicznych znajduje się 67 szpitali. Wszystkie podlegają kontroli przynajmniej raz w roku.

Dwa lata temu tylko jeden szpital - św. Łukasza w Tarnowie - otrzymał ocenę bardzo dobrą, co oznaczało, że spełniał wszystkie wymogi sanitarne i był bezpieczny dla pacjentów. W ubiegłym roku "piątkę" dostały dwa kolejne - Szpital Powiatowy w Chrzanowie i kliniki kardiochirurgiczne przy Szpitalu im. Jana Pawła II w Krakowie. Ocenę bardzo dobrą otrzymały również cztery oddziały kliniczne Szpitala Uniwersyteckiego - Oddział Nefrologii, II Klinika Kardiologii, II Klinika Chorób Wewnętrznych oraz Oddział Chirurgii Ogólnej i Gastroenterologii. - W ramach nadzoru koncentrowaliśmy się na zadaniach związanych z przygotowaniem Polski do przystąpienia do Unii Europejskiej. Przede wszystkim dotyczących sterylizacji i dezynfekcji, postępowania z odpadami, wyposażenia punktów mycia rąk zgodnie z obowiązującymi standardami europejskimi, zaopatrzenia szpitali we właściwy sprzęt do sprzątania, sposobu zbiórki brudnej bielizny pościelowej. To wszystko wydaje się oczywiste, ale takie nie jest - mówi Jadwiga Pawełek, kierowniczka sekcji DDD (dezynfekcja, dezynsekcja i deratyzacja) krakowskiego sanepidu. - Na wielu oddziałach szpitalnych ciągle wielkim problemem jest np. brak prawidłowych nawyków higienicznych. Nadal zdarzają się lekarze, szczególnie kobiety, które nie chcą przyjąć do wiadomości, że pierścionki, obrączki, zegarek czy bransoleta mogą być siedliskiem i sposobem przenoszenia bakterii.

Wielu lekarzy nie nabyło również nawyku prawidłowego mycia rąk, zgodnie z aktualnie obowiązującą techniką. Inne problemy, to postępowanie z brudną pościelą. Zdejmowana z łóżek rzucana jest obok nich, na podłogę. Tylko w niektórych szpitalach są tzw. brudowniki, przeznaczone na składowanie brudnej bielizny. Powszechnie nie stosuje się prawidłowych procedur podczas sprzątania sal, nie mówiąc już o używaniu do tego sprzątania profesjonalnego sprzętu. Wiele do życzenia pozostawia przygotowanie narzędzi do sterylizacji. Często szorowane są tą samą, starą i wysłużoną szczoteczką, nawet wtedy, gdy przychodzi myć narzędzia wiekowe, które na swojej chropowatej powierzchni łatwo zatrzymują wirusy i bakterie. - Wielkim problemem jest przekonanie personelu szpitali, że takie ozdoby sal chorych, jak np. kwiaty, obrazy, zasłony i firanki to znakomite miejsce do namnażania się patogenów biologicznych - przekonuje Jadwiga Pawełek. Co najbardziej naraża pacjentów szpitali na zakażenia? Złe, przestarzałe i niefunkcjonalne już sterylizatory. Nadal w wielu placówkach funkcjonują sterylizatory na suche, gorące powietrze.

W świetle obecnej wiedzy dotyczącej metod sterylizacji uważa się, że sterylizacja termiczna suchym gorącym powietrzem nie zapewnia we wszystkich przypadkach skuteczności jej wykonania - napisano w biuletynie Stowarzyszenia Higieny Lecznictwa. - Nie ma co ukrywać, w tej chwili trzeba by zamknąć 90 proc. szpitali, żeby leczenie było bezpieczne - mówi Adam Kosek. - U nas wszystko stoi na głowie. Odpowiedzialność zwala się na nas, jako inspekcję sanitarną, a my przychodzimy tylko na kontrolę. Szpital może ukryć przed nami, co chce. W szpitalu pracują jednak ludzie i to oni powinni być odpowiedzialni za bezpieczeństwo chorych we własnej placówce. W Krakowie są zaledwie dwa szpitale, które posiadają właściwe, centralne sterylizatornie: Szpital im. Rydygiera oraz Szpital im. Jana Pawła II. Przygotowuje się do uruchomienia takiej sterylizacji Szpital im. Żeromskiego w Nowej Hucie. W Szpitalu im. Rydygiera już przeprowadza się modernizację centralnej sterylizatorni. - Właściwa centralna sterylizatornia musi mieć trzy strefy: czystą, brudną oraz sterylną. Między tymi strefami powinny istnieć wyraźne śluzy, przez które przechodzą zarówno ludzie, jak i sprzęt. Brudny, dostarczany z oddziałów, przechodzi sterylizację i w strefie czystej jest pakowany w hermetyczne zamknięcia, które są odbierane w strefie sterylnej. Dopiero tam są sprawdzane i ekspediowane dalej.

Niestety, w większości szpitali centralny jest tylko punkt sterylizacji - umieszczony gdzieś w przystosowanych piwnicach, ale na pewno nie jest to centralna sterylizatornia, zapewniająca bezpieczeństwo i higienę dla sprzętu, a tym samym dla chorych - mówi Jadwiga Pawełek. Prof. Heczko uważa jednak, że nawet bardzo wiekowe autoklawy do sterylizacji, jeśli działają zgodnie z określonymi parametrami, będą skuteczne. - Określenie "centralna sterylizatornia" oznacza sposób organizacji: lepszy, skuteczniejszy, obdarzony mniejszymi błędami. Nie oznacza, że jest to jakaś rewolucyjna zmiana jakości. Jeśli autoklaw wytwarza odpowiednie ciśnienie, temperaturę i utrzymuje te parametry przez określony czas, to nie ma znaczenia jego wiek - mówi profesor. - Znowu cały problem jest w ludziach. Osoba obsługująca takie urządzenie musi być bardzo rzetelna. Nowoczesny sterylizator jest zautomatyzowany, co zmniejsza możliwość błędu człowieka. Jednak skuteczność aparatury starej i nowej jest dokładnie ta sama. Zakażenia szpitalne istnieją wszędzie. Są nieuchronne i zdarzają się nawet w najlepszych szpitalach. Chodzi tylko o to, by dołożyć wszelkich starań, by to zakażenie utrzymać na takim poziomie, który zapewnia współczesna medycyna. Co gorsza, zakażeń szpitalnych będzie coraz więcej, bo współczesna medycyna podejmuje się leczenia takich chorób, które jeszcze niedawno skazywały ludzi na śmierć. Technika leczenia jest coraz bardziej inwazyjna, a to stanowi prawdziwe wrota dla drobnoustrojów. Jednym z powodów ich rosnącej oporności jest powszechne i nie zawsze kontrolowane stosowanie antybiotyków.

Mówiono o tym podczas konferencji Polskiego Towarzystwa Zakażeń Szpitalnych. Jedno jest pewne: nie można udawać, że zakażenia nie ma. Wewnętrzna służba kontroli zakażeń każdego szpitala powinna reagować w każdym przypadku podejrzenia, szczególnie gdy ma ono charakter epidemiologiczny. - Zamykanie oddziału, sprzątanie, dezynfekcja itd., tak jak to było w Szpitalu Uniwersyteckim po ujawnieniu zakażeń wzw typu C, nie ma większego sensu - mówi prof. Heczko. - Przecież ten wirus może dostać się do organizmu wyłącznie drogą krwi, podczas iniekcji albo zabiegu chirurgicznego. Co więc wspólnego może mieć sprzątanie oddziału z tego typu zakażeniem? Warto pamiętać, że zakażenia szpitalne dotyczą nie tylko chorych, ale również pracowników szpitali. Należy je zatem zwalczać nie tylko z uwagi na dobro pacjentów, ale także dla bezpieczeństwa personelu szpitalnego.



Powrót »



Nieinwazyjne Badanie Wątroby
fibroscan
»
Ważne!
::Nowe Leki przy HCV
::Artykuły medyczne
::Artykuły prasowe
::Szpitale i poradnie
::ZIOŁOLECZNICTWO
::SKLEPIK ZIOŁOWY
::Felietony Prometeuszy
::Słownik medyczny
::Linki medyczne i inne
::Top lista i liczniki
::ATLAS ZIÓŁ
»
Prometeusze
Kontakt ze Stowarzyszeniem
tel. kom.: 602 172 907
lub tel. stacjonarny:
75 612 00 99 (nowy)
::Pomoc psychologiczna
::Kilka ważnych pism
»
FAQ przeczytaj koniecznie
:: Czy prawidłowy poziom transaminaz (Alat i Aspat) wyklucza obecność zakażenia HCV?
:: Czy można zakazić się poprzez kontakty seksualne?
:: Jakie jest ryzyko przeniesienia (transmisji) HCV z zarażonej matki na dziecko?
:: Jakie są objawy zakażenia wirusem HCV i choroby, jaką ten wirus wywołuje?
:: Czy Hepatitis C można wyleczyć?
:: Jakie leki obecnie są stosowane w leczeniu HCV?
:: Czy zakażeni HCV powinni się szczepić przeciwko HBV (wzw typu B)?
:: Czy można się zakazić od domownika, który jest HCV+?
:: Jak zostać członkiem Stowarzyszenia PROMETEUSZE
»
Nasze Akcje
:: HCV za Kratkami
»
Nasi Partnerzy:

diagnostyka

synevo

Herbapol Poznan
»
Podziękowania
:: Członkom Honorowym
:: Firmom:
AbbVie
za grant i pomoc w modernizacji Serwisu Prometeuszy w 2016 roku

Synevo
Sanofi - Aventis
Poznańskie Zakłady Zielarskie Herbapol S.A
Gilead

:: Polskiej Grupie Ekspertów HCV
:: Wszystkim lekarzom, którzy wspierają nasze działania
:: Władysławowi Rysiowi i Zbigniewowi Barteczka za wiersze. Brunowi za "koraki" i aukcje charytatywne.
:: Maciejowi, Monice oraz Ewelinie i wszystkim psychologom za pomoc chorym
:: Naszym webmasterom i administratorom:
Arturowi i Włodkowi,
oraz Piotrowi, Tygrysowi, Ktosi i Andzi
:: Wszystkim za wpisy do księgi gości
:: Wszystkim, którzy wspierają naszą akcję
:: Aptece "Królewskiej" z Wałbrzycha

apteka krolewska
»
Leki z Indii
Leki na HCV z Indii, generyki indyjskie, leki z indii hcv
»
Wspieramy
3 kafki - hostele
akcja Pajacyk
wielka orkiestra świątecznej pomocy

Nasze konto: ING Bank Śląski o/Wałbrzych 61 1050 1908 1000 0022 7301 0526


intermedis - fibroscan


hcv


Hepatic Medical


reklama, tworzenie stron, hosting, wałbrzych, wizytówki, poligrafia

hcv

Copyright © 2001-2017    Prometeusze    All rights Reserved.

hcv
wzw   hcv